Allah Günahkar Kulunu Affeder Mi? Bir Kalbin Yalnızlıkla Savaşının Hikayesi
Kayseri’de, o sabah biraz daha karamsardım. Havanın griye çalan rengi, ruh halimi tam anlamıyla yansıtıyordu. Bir süredir içimde bir boşluk vardı. Ne düşüncelerim, ne duygularım bir yere varıyordu. İçimden bir ses, “Allah günahkar kulunu affeder mi?” diye soruyordu. Her günah, bir yük değil mi? Bunu sırtımda taşıyor gibiydim. Ama nasıl bir yük? Bu sorunun cevabını ararken, aslında bana çok yakın birinin hayatını düşünmeye başladım. Hayatımda önemli bir dönüm noktasıydı ve hep bu soruyu sordum: Allah günahkar kulunu affeder mi?
Bir Çıkmaz Sokak: Umutsuzluk
O gün, işlerim bittiğinde, uzun bir yürüyüş yapmaya karar verdim. Kayseri’nin sakin, dar sokaklarında yürürken, kafamda bin bir düşünce dönüyordu. O kadar çok şey yapmıştım ki, kendimle yüzleşmeyi erteliyordum. Ama bir anda aklıma gelen düşünce, her şeyi darmadağın etti. Yıllarca hep başkalarını düşünerek yaşadım. Kendi içimi bir kenara bırakmıştım. Oysa içimde birikmiş tüm duyguların ve pişmanlıkların kokusunu artık net bir şekilde alabiliyordum. Kendimi affedemediğim gibi, Tanrı’nın da beni affedemeyeceğini düşündüm. Düşüncelerim o kadar derine gitmişti ki, bir an “Benim için her şey bitti” dedim. O an yaşadığım hisleri anlatmam zor: hayal kırıklığı, tükenmişlik, bir tür suçluluk. Peki, Allah böyle bir kulunu affeder mi? Bunu bilmek, içimi daha da daraltıyordu.
Bir Anlık Işık: Umut
Yürüyüşümü devam ettirirken, bir kafeye oturdum. Birkaç gün önce yaşadığım bir anıyı düşündüm: Kız kardeşimle sohbet ediyorduk, gülüşüp, hayatın zorlukları hakkında konuştuk. O sırada bana şöyle demişti: “Bazen, çok hatalı olduğumuzu düşünsek de, Tanrı bizlere ikinci şansı verir. Çünkü hepimizin içinde bir ışık var.” Bu sözler, sanki uzaklardan bana ulaşan bir ışık gibiydi. İçimde bir şeyler değişmeye başladı. Kendime sormaya başladım: “Allah gerçekten de beni affedebilir mi?” O an, içimdeki karanlıkla yüzleşmeye cesaretim oldu. Belki de, Allah’ın rahmeti her zaman affedicidir. İnsanın hatalarını kabul etmesi ve dönmesi gereken tek yer, kalbinin derinliklerinde bulduğu huzurdu. O huzur, affedilmenin ilk adımıydı.
Bir Şans Daha: Kendini Affetmek
Evime dönerken, içimdeki soruya bir cevap arıyordum. “Allah günahkar kulunu affeder mi?” Sonunda, geceyi, kalbimdeki soruyla geçireceğimi düşündüm. Akşam namazını kıldım ve bir süre dua ettim. Duada, yaptıklarımın bana yansıyan karanlıkları için affedilme dileğimi söyledim. Sonra bir anda, içimde bir rahatlama hissettim. Belki de affedilmek, önce kendini affetmekten geçiyordu. Eğer bir insan, tüm hatalarını ve kusurlarını kabul ederse, Tanrı da ona merhametini sunar. O an, gözlerimi kapattım ve gözlerimden bir damla yaş süzüldü. O an, Tanrı’nın affediciliğini hissettim. Evet, belki de her şeyin başlangıcı, sadece bir adım atmak ve pişmanlıkları bir kenara bırakmaktı. Kendimi affetmek, Tanrı’nın affını da kabullenmeme yol açtı.
Bir Kalbin Yeniden Doğuşu
Bir hafta sonra, yine o aynı sokakta yürürken, artık hissettiğim şeyler farklıydı. İçimdeki o boşluk, bir anlamda doldurulmuştu. Geriye sadece, Allah’ın rahmetine sığınmak kaldı. Kendi hatalarımı kabul ettim ve ona yeniden yönelmek için bir şansım olduğunu fark ettim. Her insanın yapacağı hatalar olabilir. Bunu kabul etmek, aslında insan olmanın bir parçasıdır. Ama bir kez hata yaptıktan sonra, dönüp Allah’a yönelmek, her zaman bir çözüm yoludur. Allah, bizim pişmanlıklarımızı affeder ve bizi doğru yola yönlendirir. Bu süreç, bazen duygusal açıdan acı verici olabilir. Ama sonunda, kalbinizin huzur bulduğunu hissedersiniz.
Bugün, yine sabah namazından sonra düşündüm: Allah günahkar kulunu affeder mi? Evet, affeder. Affetmek, yalnızca Tanrı’nın işidir. Ama bir insan, samimi bir şekilde pişmanlık duyduğunda, affın kapıları da aralanır. Yeter ki kalbimizdeki samimiyeti eksik etmeyelim. Çünkü affetmek, sadece Tanrı’ya ait bir rahmettir, fakat kalbimizi açmak, kendimize ait bir adımdır.